Το τέλος

«Να κάνεις αυτό που νιώθεις ποτέ μη ντρέπεσαι» Πόσο ψεύτικο είναι αυτό τελικά,πόσο λάθος, πόσο κακό μπορεί να αποδειχθεί για σένα..Όταν πράττεις αυτό που νιώθεις και σπας τα μούτρα σου, πόσο δύσκολο ειναι μετά να συνεχίσεις..Σαν ηλίθια την πάτησα και εγώ, ναι είπα μια φορά να πω αυτό που ένιωθα, τι κατάλαβα; Μίλησα, είπα αυτό που είχα μέσα μου αλλά απάντηση δεν πήρα..Έκλαψα, πόνεσα τίποτε δεν βγήκε όλος αυτός ο πόνος που νιώθεις μέσα σου δεν ξέρω αν μετριάζεται, αν παύει ποτέ να υπάρχει, μάλλον ποτέ..Δεν ξέρω τι απο όλα ειναι χειρότερο το γεγονός οτι δεν ήρθε ποτέ η απάντηση ή το γεγονός οτι πρέπει να αντέξεις να συνυπάρχεις στον ίδιο χώρο με αυτόν τον άνθρωπο..Δεν ξέρω..Ναι πιστεύω οτι ίσως κάποια στιγμή παύεις να πονάς τόσο πολύ αλλά πάντα κάτι υπάρχει, πάντα κάτι θα στο θυμίζει..Νιώθω να χάνομαι μέσα στην έρημο..Κάθε στιγμή βουλιάζω και περισσότερο και ειλικρινά δεν ξέρω αν αντέχω άλλο..Ξεκινά η νέα εβδομάδα και εγώ εκεί πρέπει να πάω πάλι εκεί, να σφίξω τα δόντια και να κάνω τον βλάκα, να προσποιηθώ οτι δεν με νοιάζει που δεν ήρθε ποτέ η απάντηση που περίμενα (ακόμα και αν ήταν αρνητική εγώ θα προτιμούσα να την λάμβανα κάποια στιγμή), θα πρέπει λοιπόν να προσποιηθώ οτι είμαι καλά, να χαμογελάσω, να συνεχίσω αλλά ειλικρινά δεν ξέρω πως..Νιώθω να έχω παραλύσει και δεν ξέρω απο που να πιαστώ για να συνεχίσω..

Advertisements

Άσκοπα..

Image

Πώς αφήσαμε τις ώρες μας και χάθηκαν,  πασχίζοντας ανόητα
να εξασφαλίσουμε μια θέση στην αντίληψη των άλλων……Ούτε ένα
δικό μας δευτερόλεπτο,μέσα σε τόσα μεγάλα καλοκαίρια,να δούμε 
τον ίσκιο ενός πουλιού πάνω στα στάχυα-μια μικρή τριήρης
σε μια παγκόσμια θάλασσα-μπορεί μ’αυτήν ΄ν’αρμενίζαμε
για έπαθλα σιωπηλά,για κατακτήσεις πιο ένδοξες.Δεν αρμενίσαμε…. 

Γιάννης Ρίτσος (Απόσπασμα)

Απογοήτευση

Ψάχνω απαντήσεις που δεν ξέρω καν αν υπάρχουν..Αναρωτιέμαι γιατί οι ευτυχία να κρατάει τόσο λίγο; Τόσο κακό κάνεις στους άλλους όταν είσαι καλά; Γιατί προτού προλάβεις καλά καλά να πεις «είμαι καλά» να χαλάνε όλα..Μια ανάσα να πάρεις, λίγο να ηρεμήσεις και όλα έχουν γκρεμιστεί..

Έναν λόγο ψάχνω να μου απαντήσει κάποιος το γιατί;; Αγαπάς κάποιον, τον εκτιμάς, τον έχεις βάλει τόσο ψηλά, νιώθεις οτι μπορείς να κάνεις τα πάντα για εκείνον, δε σε νοιάζει να τσαλακώσεις την εικόνα σου ή ακόμα και τον εγωισμό σου να παραμερίσεις για να είναι καλά εκείνος, για να του δώσεις να καταλάβει οτι τον αγαπάς και εκείνος ξαφνικά τα πετάει όλα..Όχι προς Θεού δεν λέω να σου δώσει και εκείνος κάτι πίσω, αλλά προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν το αντιλαμβάνεται ο άλλος; Έστω λίγο σεβασμό να δείξει στο γεγονός ότι τον αγαπάς, οτι αυτός κρατάει την ισορροπία σου στα χέρια του..Δεν λέω οτι παύεις να τον αγαπάς οχι αυτό όσο και αν το επιδιώξεις δεν νομίζω να το καταφέρεις αλλά κάτι σπάει, βασικά ο ίδιος διαλύεσαι..Το αστείο είναι οτι προσπαθείς να καταλάβεις τι άλλαξε και δεν νομίζω να το καταφέρνεις να το προσδιορίσεις, πως γίνεται απο τη μια στιγμή στην άλλη;;;; Να κοιτάς τα μάτια του και να βλέπεις να σε κοιτάει με τόση ζεστασιά και την άλλη στιγμη να στέκεται απέναντι σου και να σε κοιτάει με τόσο απάθεια, λες και δεν σε ξέρει..

Δεν κατηγορώ έτσι κι αλλιώς ο καθένας μόνος του πάει και αγαπάει κάποιον άνθρωπο δεν του το επιβάλλει κάποιος αλλά γιατί να διαλύονται όλα γαμώ το ξαφνικά;;;;;;;;Image

Αν βρισκόταν τώρα κάποιος δίπλα μου να μου ζεστάνει τα χέρια..να μου πει ψιθυριστά «εντάξει μη φοβάσαι μωρό μου» Και εγώ να σύρω τα δάχτυλά μου στο πρόσωπό του και να πιάσω το σχήμα του χαμόγελου του. Να πιάσω το σχήμα του κόσμου.Και να γλυκαθώ.                  Κάτι τέτοιες νύχτες είναι που κάνει όλες τις αγοροπωλησίες η καρδιά μου με τον πρώτο έμπορα που θα εμφανιστεί.[..] Είναι κάτι νύχτες του Γενάρη που τα πουλιά τρέχουν να κρυφτούν γιατί νιώθουν ότι έρχεται ο χιονιάς[..] Θέλω να φύγω, θέλω να φύγω γρήγορα.     Βαρέθηκα να ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος ξεπαγιάζω εγώ.Να μοιράζομαι την καρέκλα μου με τον κάθε κουρασμένο και στο τέλος να στογγυλοκάθεται αυτός και εγώ να κουλαριάζομαι στο πάτωμα..

                                                                                                                                                          Αλκυόνη Παπαδάκη Image

      

Το ταξίδι που λέγαμε

Image
Είναι Άνοιξη! Απόβραδο.Με πνίγει η άνοιξη. Μου κόβει την ανάσα.
Δεν αντέχει πια η ψυχή μου να  κουβαλήσει τόση ομορφιά.
Σαν να φορτώσεις στη ράχη μιας κάμπιας ένα κόκκινο ρόδι.
Φουσκώνουν οι φλέβες μου, πονάει το αίμα μου, παλεύουν να βλαστήσουν οι σπόροι μέσα μου και δεν υπάρχει χώμα για να ριζώσουν.
Δεν υπάρχει αρκετό νερό να ποτιστούν. Όταν έπρεπε να κόψω όλους τους άγριους θάμνους να ελευθερωθεί το τοπίο, δεν το κανα.
Λυπήθηκα τα φίδια, που δε θα είχαν φωλιές για να κρυφτούν.
Όταν έπρεπε να φυλάξω λίγο νερό, για ώρα ανάγκης, δεν το ΄κανα. Λυπήθηκα τ΄ αδέσποτα που διψούσαν.
Τώρα… τώρα πώς να φυτρώσουν οι βολβοί;
Πώς να ποτιστούν τα όνειρα;Παρ΄ όλα αυτά, δε λέω πως δε βρίσκω κάποιες λύσεις.
Πάντα υπάρχει ένα ξεχασμένο, άδειο κονσερβοκούτι στην ψυχή μου.
Μου φτάνει για να φυτέψω ένα λουλούδι, εποχιακό.

Πνίγομαι..Κάθε μέρα που περνά με κάνει να νιώθω

Πνίγομαι..Κάθε μέρα που περνά με κάνει να νιώθω πιο χάλια..Με πνίγει το καλοκαίρι..και πιο σωστά με πνίγει η μοναξιά που νιώθω..Το καλοκαίρι είναι εποχή χαράς, ανανέωσης, γνωριμιών, ξεγνοιασιάς δεν εχει κανένα χώρο λοιπόν εδώ η μοναξιά..Και εδώ είναι που τα χαλάμε..Τώρα που νιώθω μόνη..γιατί τώρα δυστυχώς υπάρχει τόσος χρόνος να μείνω μόνη μου και να καταλάβω τελικά πόσο άδεια είναι η ζωή μου όσο και αν δεν το θέλω να το δω.. Οι άνθρωποι που πίστευα σε αυτούς, μάλλον εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας τώρα το καλοκαίρι ή βρίσκουν φτηνές δικαιολογίες να εξηγήσουν την απουσία τους..Ούτε καν που τους περνάει από το μυαλό να σκεφτούν ότι εσύ ήσουν εκεί όταν σε χρειάζονταν και τώρα αυτοί, τώρα που τους χρειάζεσαι εσύ όχι για τίποτα σπουδαίο, απλά για μια κουβέντα για έναν καφέ είναι αλλού, έχουν απομακρυνθεί απο τη ζωή σου και ούτε που τους νοιάζει τι κάνεις..Αλήθεια εγώ ξέρω τι κάνω; Απλά φοβάμαι να αντιμετωπίσω τις καταστάσεις φοβόμουν και φοβάμαι ακόμα γιατί έτρεμα μήπως μείνω μόνη μου, αφου μόνη μου ήμουν εξαρχής..και τελικά με φεύγουν εκείνοι..Πόσες φορές έκανες τον ηλίθιο για να μην τους χαλάσεις τη διάθεση, για να μη ξενερώσουν, πόσες φορές κατέπνιξες όλα αυτά που ήθελες να πεις γιατί πίστευες οτι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή…Μα το χειρότερο, το τραγικότερο λάθος το έκανες εσύ στον εαυτό σου..το γεγονός ότι τους άφησες να σε πληγώσουν…Πριν λίγο καιρό σε μια ταινία είχα ακούσει οτι «Δεχόμαστε την αγάπη που νομίζουμε οτι μας αξίζει» έτσι είναι..Επειδή απλά υποτιμούμε τον εαυτό μας ή δεν του δίνουμε την πρέπουσα προσοχή και αγάπη, αφήνουμε να μας κρίνουν και να μας «συμβουλέψουν» άτομα που το μόνο που θέλουν είναι να σου κομματιάσουν τη ψυχή σε χιλια κομμάτια…Όμως αυτό δεν πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει; Ναι επιτέλους πρέπει να συνέλθεις και να καταλάβεις ότι δεν αξίζει να γίνεσαι χάλια για αυτούς τους ανθρώπους, τι στο καλό κάπου μπορεί και στην άλλη άκρη της γης να ναι ένας έστω ένας άνθρωπος που θα θέλει να βλέπει το χαμόγελό σου και όχι τα μάτια σου βουρκωμένα….